قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : إِذَا أَرَادَ اللهُ قَبْضَ عَبْدٍ بِأَرْضٍ جَعَلَ لَهُ إِلَيْهَا حَاجَةً. (هب)
رسول الله أفنديمز ( ﷺ ) ،بيوردولر : الله تعالى ، بر قلن رحونى بر يرده آلماي مراد أتديكى زمان ، اوراده او قل إيجن بر إحتياج ياراطر ( ده اونى اورايا سوك أدر ) . "
Resûlullah Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem, buyurdular: “Allâhü Teâlâ, bir kulun ruhunu bir yerde almayı murat ettiği zaman, orada o kul için bir ihtiyaç yaratır (da onu oraya sevk eder).”
(Beyhakî, Şuabü’l-Îmân)
Hicrî: 19 Şevval 1447 Fazilet Takvim
İNSAN, NEREDE ÖLECEĞİNİ BİLEMEZ
Cenâb-ı Hak, Lokmân Sûresi’nin 34. âyet-i celîlesinde -meâlen-: “...Hiçbir kimse hangi yerde öleceğini de bilemez...” buyurmuştur. Yani karada mı, denizde mi, dağda mı, sahrada mı öleceğini bilemez. Bir yerde ikamet eder de bir gün o yerde bir sarsıntı olur, “Artık ben burada kalamam, yoksa öleceğim.” der, kader, onu başka bir yere sevk eder. Hayal ve hatırına hiç gelmeyecek bir yerde ölür gider.
Nitekim bir gün ölüm meleği Azrâîl aleyhisselâm, Süleyman aleyhisselâm’a gelmişti. Azrâîl aleyhisselâm, bu esnâda, Hazret-i Süleyman’ın huzurunda bulunan zâtlardan birisine heybetli bir şekilde uzun uzun baktı.
O zât, Süleyman aleyhisselâm’a, “Bu kimdir?” diye sordu. O da: “Ölüm meleğidir” dedi.
Adam: “Sanki o, benim canımı almak istiyor gibi. Rüzgâra emretsen de beni Hindistan’a bıraksa.” dedi.
Süleyman aleyhisselâm’ın emri ile rüzgâr, onu Hindistan’a götürdü. Sonra Azrâîl aleyhisselâm, Süleyman aleyhisselâm’a gelerek:
“O zâta uzun uzun baktım, çünkü onun ruhunu Hindistan’da almam emredilmişti. Fakat o, senin yanında bulunuyordu. Buna hayret etmiştim.” dedi.
Ebû Hüreyre radıyallâhü anh dedi ki: Resûlullah Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem, bir gün Medîne-i Münevvere’nin bir mahallinde geziniyordu. Bu esnâda kazılmakta olan bir kabir gördü. Oraya yöneldi ve kabrin başına gelip durdu. “Bu kabir kime ait?” diye suâl buyurdu. “Habeşistanlı bir kimsenin.” denildi.
Bunun üzerine Resûl-i Ekrem sallallâhü aleyhi ve sellem buyurdular ki:
“Lâ ilâhe illallâh! Takdîr-i İlâhî bu zâtı, (memleketinin) toprağından ve havasından ayırıp buralara getirdi de kendisinden yaratılmış olduğu toprağa defnolundu. Kıyamet günü o arz ‘Yâ Rabbi! İşte bana emanet olarak bıraktığın kimse.’ der (ve onu, içinden çıkarır).”
Hicrî: 19 Şevval 1447 Fazilet Takvim
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder