قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : مَنْ أَسْلَمَ عَلَى يَدَيْهِ رَجُلٌ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. (طب)
رسول الله أفنديمز ( ﷺ ) ،بيوردولر : بر كمسنين مسلمان اولماسنه ( هدايتنه ) وسيله اولان كمسيه جنت واجب اولور . "
Resûlullah Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem, buyurdular: “Bir kimsenin Müslüman olmasına (hidayetine) vesile olan kimseye Cennet vacip olur.
(Taberânî, el-Mu’cemü’l-Kebîr)
Hicrî: 25 Şevval 1447 Fazilet Takvim
RESÛLULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZİN DEDESİ ABDÜLMUTTALİB VE ZEMZEM KUYUSU -2
Bu esnada su aramak için etrafa dağıldılar. Abdülmuttalib de yerinden kalkmaya davrandığında devesinin ayağının altından tatlı bir su çıkmaya başladı. Hepsi sevinçle gelip su içtiler ve kaplarını doldurdular. Sonra, “Vallahi, artık Zemzem husûsunda seninle mücadele etmeyeceğiz. Şu çölün ortasında sana bu suyu veren, sana Zemzem’i verenle aynıdır. Artık bu iş, senin hakkındır ve senin uhdendedir.” dediler. Mekke-i Mükerreme’ye döndüler ve Kureyş, artık Zemzem husûsunda Abdülmuttalib’e karışmadı.
Allâhü Teâlâ, Abdülmuttalib’e on erkek evlat ihsan etti. Onların yardımıyla Zemzem Kuyusu’nu imar ve ihya etti.
Bir gece Abdülmuttalib’e rüyâsında, “On oğlun oldu. Maksadına kavuştun. Onlardan birini kurban et, verdiğin sözü yerine getir.” denildi. Büyük bir ızdırap içinde uyanan Abdülmuttalib, oğullarını toplayıp vaziyeti onlara anlattı. Evlatları da tam bir teslimiyet göstererek “Biz, sana itaat ederiz, hangimizi seçersen kurban et.” dediler. Kimin kurban edileceğini belirlemek için kur‘aya karar verildi. Kur‘a, en sevgili oğlu Abdullah’a çıkınca Abdülmuttalib onu hemen kurban etmek istedi. Ancak Kureyş’in uluları, “Böyle yaparsan bu, Kureyş arasında âdet olur. Sen, Rabb’ini başka şekilde râzı et.” dediler.
Bunun üzerine akıl ve tecrübe sahibi kimselerin tavsiyeleriyle kan bedeli (fidye) olan on deve ile Abdullah arasında da kur‘a çekilmeye karar verildi. Kur‘a, Abdullah’a çıktıkça deve sayısı onar onar arttırılarak tekrarlandı. Onuncuda sayı yüze ulaşmış, kur‘a develere çıkmıştı. Abdullah, yüz deve fidye karşılığında kurban edilmekten kurtuldu. Hemen yüz deve kurban edildi. İnsanlara, o kesilen develerden ikram edildi ve ziyâfet verildi. Bundan dolayı Hazret-i Abdullah’a ‘Zebîh (kurbanlık)’ denilmiştir. Resûlullah Efendimiz (s.a.v.) de bununla iftihâr eder, dedelerinden olan Hazret-i İsmâil’i ve mübârek babası Hazret-i Abdullah’ı kastederek: “Ben, İbnü’z-Zebîhayn’ım (iki kurbanlığın oğluyum)” buyururlardı.
(Hazret-i Âmine Vâlidemiz, Fazilet Neşriyat)
Hicrî: 25 Şevval 1447 Fazilet Takvim
SİTEDEKİ KONU BAŞLIKLARINI GÖRMEK İÇİN TIKLAYINIZ"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder