عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللهُ عَنْهَا قَالَتْ : أَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِابْنِ الزُّبَيْرِ فَحَنَّكَهُ بِتَمْرَةٍ وَقَالَ هٰذَا عَبْدُ اللهِ وَأَنْتِ أُمُّ عَبْدِ اللهِ. (حم)
حضرتلا عائشه رضى الله عنها بيوردكى : زبيريك اوغلونى ( دوغديغونده ) ، رسول الله أفندمز صلى الله عليه وسلم كتردم . بر حورمه إيله اونون آغزنى طاطلاندردى و ( باناده ) ‘ بو ( نون آدى ) عبدالله در ، سن ده أم عبدالله ، سيك ’ بيوردولر . "
Hazret-i Âişe radıyallâhü anhâ buyurdu ki : “Zübeyr’in oğlunu (doğduğunda), Resûlullah Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem’e getirdim. Bir hurma ile onun ağzını tatlandırdı ve (bana da) ‘Bu(nun adı) Abdullah’tır, sen de Ümmü Abdullah’sın.’ buyurdular.”
(Müsned-i Ahmed)
Hicrî: 16 Rebîulâhir 1448 Fazilet Takvim
ABDULLAH BİN ZÜBEYR (R.A.)
Ashâb-ı Kirâm’dan olan Abdullah bin Zübeyr’in annesi, Hz. Ebûbekir’in (r.a.) kızı Hz. Esmâ’dır (r. anhâ), Hz. Âişe Vâlidemiz de teyzesidir. Babası ise Aşere-i Mübeşşere’den ve Peygamber Efendimize yardım husûsunda önde gelen zâtlardan Zübeyr bin Avvâm’dır (r.a.). Hz. Hadîce Vâlidemiz, babası Zübeyr’in (r.a.) halasıdır. Nenesi Safiyye (r. anhâ) da Resûlullah Efendimizin halasıdır.
Abdullah bin Zübeyr (r.a.), Medîne-i Münevvere’ye hicretten sonra, Muhâcirlerden dünyaya gelen ilk çocuktur. Müslümanlar, onun dünyaya gelmesine çok sevindiler. Zira Yahûdîler, Müslümanlara, ‘Bundan sonra çocuğunuzun olmaması için, size sihir (büyü) yaptık.’ demişlerdi. Böylece Allâhü Teâlâ, onları yalancı çıkardı. Resûlullah (s.a.v.) hurma getirtip, mübârek ağızları ile çiğneyip, suyundan ağzına verdiler. Adını Abdullah, künyesini de Ebûbekir koydular.
Abdullah bin Zübeyr (r.a.), gündüzleri oruçla, geceleri namaz ve ibadetle geçirir, namazda kıraatini uzun yapardı. Akrabalarını gözetirdi ve son derece şecâatli idi.
Ashâb-ı Kirâm arasında, Abâdile (hadîs ve fıkıh ilmine vâkıf, Abdullahlar) diye meşhur olan dört zâttan biridir.
Tâbiîn’den Vehb bin Keysân (rah.), Abdullah bin Zübeyr’in (r.a.), kendisine gönderdiği bir mektupta şöyle nasihatte bulunduğunu nakletti, “Muhakkak takvâ sahibi kimsenin bazı alâmetleri vardır. Onlarla bilinirler: Doğru sözlü olmak, emânete riâyet etmek, öfkesine hâkim olmak, belâ ve musibetlere karşı sabretmek, takdîr-i İlâhî’ye râzı olmak, nâil olduğu nimetlere karşı şükretmek, Kur’ân-ı Kerîm’in hükmüne boyun eğmek…”
Tâbiînden Ömer bin Kays (rah.) şöyle anlatıyor: İbn-i Zübeyr’in yüz kölesi vardı ve hepsinin lisanları farklı farklıydı. İbn-i Zübeyr, onların her birisiyle kendi dilleriyle konuşurdu. Ben, onu, dünya işleriyle uğraşırken gördüğümde şöyle derdim: “Bu kişi herhâlde, sadece dünyası için çalışıyor.” Âhirete dair bir amel işlerken gördüğümde de derdim ki: “O, bir an bile olsun, dünyayı düşünmüyor (bütün gayreti ve düşüncesi âhireti içindir).”
Hicrî: 16 Rebîulâhir 1448 Fazilet Takvim
SİTEDEKİ KONU BAŞLIKLARINI GÖRMEK İÇİN TIKLAYINIZ"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder